شمارهٔ ۴۱۶ - در مدح پادشاه زمان
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش خداوند و قدرت او در پادشاهی و آفرینش می‌پردازد. شاعر به جاودانگی عمر و زندگی اشاره می‌کند و عدالت خداوند را که سایه بر کائنات افکنده ستایش می‌کند. او بیان می‌کند که بخت انسان‌ها تحت تأثیر اراده خداوند است و در مجالس او، دشمنان خوار و مسخره‌اند. در نهایت، شاعر به نقش سلطنت خداوند در برقراری عدالت و بخشندگی اشاره می‌کند.
ای خدایت به پادشاهی خلقاز ازل تا ابد پسندیده
هوش مصنوعی: ای خداوند تو، از آغاز تا پایان، سلطنت بر مخلوقات را پسندیدهای.
ابد از کشتزار مدت توخوشهٔ عمر جاودان چیده
هوش مصنوعی: از زراعت زمان، خوشههای عمر پایدار و همیشگی تو برداشت شده است.
آبروی خدایگانی توخاک آدم به بیع بخریده
هوش مصنوعی: شرافت و اعتبار خدایی تو را به اندازهی خاک و زندگی آدمی میفروشی.
ابر عدلت که عافیت مطرستسایه بر کاینات پوشیده
هوش مصنوعی: ابر عدالت تو همچون بارانی است که سایهاش بر تمام جهان گسترده شده و آرامش و رفاه را به ارمغان میآورد.
فتنه از بیم بخت بیدارتشب فترت به خواب نادیده
هوش مصنوعی: آشفتگی و مشکلاتی که به خاطر ترس از آینده بیدار شبهای ناامیدی به وجود میآید، باعث خواب ناآگاهانه و نادیده گرفتن واقعیتها میشود.
گوش چرخ از صدای نوبت توجز نوای نفاذ نشنیده
هوش مصنوعی: گوش تو فقط صدای نوبت تو را میشنود و از دیگر صداها بیخبر است.
آفرینش به چشم همت توالتفات نظر نه‌ارزیده
هوش مصنوعی: آفرینش به چشم توجه و عشق تو ارزشی ندارد.
خصم در مجلس تو مسخره‌وارگردن از کاج در ندزدیده
هوش مصنوعی: دشمن در مجلس تو به شکلی مسخره و خندهدار با افتخاری دروغین خود را نشان میدهد، در حالی که شجاعت و جوانمردیاش از درختان بلند ناپیداست.
رایت از هرچه نام هستی یافتدادن دین و داد بگزیده
هوش مصنوعی: هر چه نام و نشانی از هستی وجود دارد، به خوبی و انصاف دین و حق را انتخاب کرده است.
به سر تیغ ملک بگرفتهبه سر تازیانه بخشیده
هوش مصنوعی: در اوج قدرت و سلطه، حاکمیت با شدت و قاطعیت نمایان شده است.