شمارهٔ ۴۲۸ - از لالابک تقاضایی کند
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بزرگی و ثروت جهان که به دست انسان‌ها شکل گرفته اشاره می‌کند و آن را شبیه به معادنی پرارزش می‌داند. او از دوام و پایداری دولت‌ها و زمانه‌ی آنها سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که آفرینش به واسطه‌ی کارهای انسانی زینت یافته است. همت و generosity افراد را به عنوان عامل پرورش و رشد می‌داند و بر اهمیت اخلاق و ویژگی‌های نیک در وجود انسان‌ها تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر به تابش نور انسان‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که همه موجودات در سایه‌ی آنها قرار دارند.
ای جهان را دفین به دست تو درچون معادن هزار سرمایه
هوش مصنوعی: ای جهان، تو گنجینهای هستی که در دستان تو، مانند معادنی پر از ثروت و سرمایه، مخفی و نهفته است.
دولتت را دوام همخانهمدتت را زمانه همسایه
هوش مصنوعی: خوشبختی و موفقیت تو پایدار باشد و مدت زندگیات به خوبی و خوشی سپری شود.
گردن و گوش آفرینش رارسمهای تو گشته پیرایه
هوش مصنوعی: زیباییهای تو مانند تزئیناتی شدهاند که بر گردن و گوش آفرینش آویختهاند.
جود را پروریده همت توراست چونان که طفل را دایه
هوش مصنوعی: سخاوت و بخشش تو نتیجه تلاش و همت توست، مانند اینکه دایهای برای کودک، او را پرورش می‌دهد.
ملکی در محاسن و اخلاقزان نداری محاسن و خایه
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که اگر شخصی دارای صفات و ویژگی‌های مثبت نیست، هرچه به ظاهر زیبا یا خوب باشد، ارزش زیادی ندارد. به عبارتی دیگر، رفتار و کردار انسان اهمیت بیشتری نسبت به ظاهر آن دارد.
آفتابی و در مراتب جاهآفتابت فروترین پایه
هوش مصنوعی: تو درخشان و نورانی هستی و در درجات و مقامهای خود، در پایینترین سطح قرار داری.
چیست کز تابش تو در نورندهمه آفاق و بنده در سایه
هوش مصنوعی: چیستی که از نور وجود تو، تمام عالم روشن شده و بندگان در سایه‌ی تو قرار دارند.