شمارهٔ ۴۹۰ - در هجا
هوش مصنوعی: این اشعار به نقد انسان و ضعف‌های او در برابر احساسات و نیازهای طبیعی مثل خشم، شهوت، خوراک و خواب می‌پردازد. شاعر به توصیف انسانی می‌پردازد که درگیر این امیال است و خود را از لحاظ روحی و اخلاقی ضعیف می‌بیند و در انتها به نوعی تمسخر از خود و دیگران می‌پردازد.
در کف خشم و شهوت و خور و خواباین چنین عاجز و زبون که تویی
هوش مصنوعی: تو در برابر خشم، شهوت، غذا و خواب اینقدر ناتوان و ذلیل هستی که نمیتوانی کنترلشان کنی.
خویشتن آدمی همی شمریبرو ای خر فراخ کون که تویی
هوش مصنوعی: ای خر بزرگ و فربه، به خودت توجه کن و ارزش وجودیت را بشناس.