رباعی شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از آتش که اولین چیز بود که بر سفال نهاد صحبت می‌کند. سپس به خاک اشاره می‌کند که به سرعت از او دور شده است. در ادامه، به باد کبر (فخر و غرور) اشاره می‌کند که در وجودش وجود دارد. در نهایت، از آب سبو (آب حیات و دوست) می‌پرسد که چگونه می‌تواند با او درست شود، یعنی چگونه می‌تواند ارتباطی صحیح و درست برقرار کند. در کل، شعر بیانگر تضادهای داخلی و جستجوی رابطه‌ای عمیق است.
آتش به سفال برنهادی ز نخستپس با خاکم به در برون رفتی چست
هوش مصنوعی: تو از آغاز با آتش سفالی را در هم شکستی و سپس با تندی از کنار من رفتی.
با این همه باد کبر کاندر سر تستاز آب سبو کی آیدم با تو درست
هوش مصنوعی: با وجود این همه خودخواهی و غرور که در وجود توست، چطور میتوانم از این ظرف آب با تو درستی و صداقت داشته باشم؟