رباعی شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به وضعیتی اشاره میکند که در شب، با وجود رنج و دردش، وقتی محبوبش به عیادتش آمده، احساس رنج را تحمل میکند. بوی عیادت او برای شاعر دلنشین است و از خدا میخواهد که دردش را برطرف کند.
دوشینه شب ارچه جانم از رنج بکاستچون تو به عیادت آمدی رنج رواست
هوش مصنوعی: دیشب با وجود اینکه از شدت رنج جانم کم شده بود، وقتی تو به عیادت من آمدی، آن رنج دیگر برای من قابل تحمل است.
بربوی عیادت تو امشب همه شبز ایزد به دعا درد همی خواهم خواست
هوش مصنوعی: امشب به خاطر بوی عیادت تو، از خدا میخواهم که درد را رفع کند و بهبود یابم.