رباعی شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی و جذابیت زلف محبوب اشاره می‌کند که باعث سرگشتگی دل‌های بسیاری شده است. او از معشوق می‌خواهد تا دل او را شاد کند و از غم‌ها دور کند، و به نوعی از او می‌خواهد که با زیبایی‌اش، دل‌ها را سبک کند. شاعر به زیبایی محبوب خود و تأثیر عمیق آن بر دل‌ها اشاره دارد.
در سایهٔ آن زلفِ مشوش که تو راستای بس دلِ سرگشتهٔ غم‌کش که تو راست
هوش مصنوعی: در زیر سایهٔ آن زلف درهم و پیچیدهات که مال توست، ای دل بیقرار و افسردهای که به خاطر غم توست.
می‌بر دل و می‌ده غم و فارغ می‌رودور از دل من زهی دل خوش که تو راست
هوش مصنوعی: او با جذابیت و زیبایی‌اش دل مرا میرباید و با خود غم و اندوهی به همراه میآورد. اما تو، دور از دل من، در خوشی و آرامش خود زندگی میکنی.