رباعی شمارهٔ ۹۳
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و جذب شدن به محبوبی است که با زیبایی و زلف‌هایش دل شاعر را اسیر کرده است. شاعر از اثر خمار نرگس و زیبایی محبوبی صحبت می‌کند که باعث شده دل‌های زیادی به محبت او آلوده شوند. این موضوع به شکل تیشه‌ای است که محبوب به دست دارد و به شور و هیجان عاشقان می‌افزاید.
آن بت که دلم به زلف چون شست گرفتعالم به خمار نرگس مست گرفت
هوش مصنوعی: عشقی که به معشوق داشتم، مانند زلفی نرم و لطیف، قلبم را اسیر خود کرد و تمام دنیا تحت تأثیر زیبایی و جذابیت او قرار گرفت.
بس دل که کنون به قهر در پای آوردزین تیشه که آن نگار بردست گرفت
هوش مصنوعی: بسیاری از دلها اکنون به خاطر این تیشهی قهر و عصبانیت، آسیب دیدهاند، زیرا آن معشوق زیبا آن تیشه را به دست گرفته است.