رباعی شمارهٔ ۹۲
هوش مصنوعی: این اشعار به رفتن یک حامی و نگهدارندهی جهانی اشاره دارد که با رفتن او، نظام عالم و سعادت از بین رفتهاند. در واقع، رفتن این شخصیت به معنای پایان خوشیها و نظم در جهان است.
حامی جهان ز جور افلاک برفتبنیاد نظام عالم خاک برفت
هوش مصنوعی: مددکار و پشتیبان دنیا به خاطر ظلم آسمانها رخت بر بست و پایههای نظام هستی، به خاک افتاد.
آن زهر زمانه را چو تریاک برفتاو رفت و سعادت از جهان پاک برفت
هوش مصنوعی: زمانه به مانند زهر، درد و苦ی به همراه دارد و وقتی او (سعادت) ناپدید شود، مانند تریاک که باعث تسکین میشود، دیگر خوشی و خوشبختی از دنیا رخت میبندد.