رباعی شمارهٔ ۹۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از محبوبش که دارای ویژگیهای خوب و دوستانه بود، سخن میگوید. او میگوید که این محبوب، آرامش زندگی و زیبایی روحش را به همراه داشت، اما اکنون او رفته است و شاعر با غم و حسرت از فقدان او صحبت میکند.
آن بت که به انصاف نکو بود برفتحورا صفت و فرشتهخو بود برفت
هوش مصنوعی: آن معشوقی که به انصاف و نیکی شناخته میشد، دیگر در کنار ما نیست. او که ویژگیهای زیبایی و فرشتگی داشت، از ما رفت.
آسایش عمرم همه او داشت ببردآرایش جانم همه او بود برفت
هوش مصنوعی: زندگیام به آرامش او وابسته بود و زیبایی روح من تنها از او نشأت میگرفت، اما اکنون که رفتهاست، همه چیز به هم ریخته و بینظم شده است.