رباعی شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از دلبر خود که با جلوه‌هایش دل او را برده صحبت می‌کند. او می‌گوید که دلبر با شیطنت‌های خود، غم‌های او را بیشتر کرده و هرچند که رسیدن به او دیر و سخت بود، اما ناگهان او رفت. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که این عشق به او آتش زده و مانند دود ناپدید شده است.
دلبر چو دلم به عشوه بربود برفتغمهای مرا به غمزه بفزود برفت
هوش مصنوعی: وقتی معشوق من با زیباییاش دل مرا برد، غم‌های من بیشتر شد و به آن اضافه شد.
بس دیر به دست آمد و بس زود برفتآتش به من اندر زد و چون دود برفت
هوش مصنوعی: آتش درونم مدت زیادی طول کشید تا به وجود بیاید و خیلی زود از بین رفت؛ همچنانکه دود به هوا میرود.