رباعی شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به ارتباطش با یار اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با وجود زور و ستم، یار او را رها نکرده است. او همچنین از لابه و زاری نتیجه‌ای نمی‌گیرد و احساس می‌کند شعرش، مانند سنگ، تأثیری بر او ندارد. در نهایت، او تصمیم می‌گیرد که برای بهبود وضعیتش تدبیری بیاندیشد، اما باز هم به نظر می‌رسد که این تدبیر نیز نتیجه‌ای نخواهد داشت.
با یار مرا زور و ستم درنگرفتزاری و فغان و لابه هم درنگرفت
هوش مصنوعی: با یارم هیچکس نتوانست به زور و ستم مرا آزار دهد، نه زاری کردم، نه فریاد زدم و نه التماس کردم.
از شعر ترم چو سنگ نم درنگرفتتدبیر درم کنم که دم درنگرفت
هوش مصنوعی: اگر شعر من مانند سنگ بیاثر باشد، باید فکر کنم که دیگر توقف نکنم و به جلو بروم.