رباعی شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به موضوع مرگ و تاثیر آن بر انسان اشاره می‌کند. او می‌گوید که جوهر اصلی انسان از خدا آمده و از آفتاب نیز بالاتر است، اما در نهایت انسان به سادگی و به یک تیراندازی به زمین می‌افتد. شاعر مرگ را ستایش کرده و آرزو می‌کند که خود مرگ هرگز تجربه نشود.
جوهر که ز ایزدش همی نامد یادوز مرتبه آفتاب را بار نداد
هوش مصنوعی: جوهر که از خدایی به آن اشاره نمیشود و به مقام آفتاب اعتنا نمیکند.
از مرگ به یک تپانچه در خاک افتاداحسنت ای مرگ هرگزت مرگ مباد
هوش مصنوعی: شخصی به راحتی و با یک تیر، به دنیای دار فانی میرود و از این اتفاق به مرگ خوشامد می‌گوید. او همچنین آرزو می‌کند که مرگ هرگز به او نزدیک نشود.