رباعی شمارهٔ ۱۰۳
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به احساس ناامیدی و ترس از آینده اشاره می‌کند. او به این می‌اندیشد که روزگاری خوشی را به خاطر بیهودگی و نابودی زمان از دست داده است و نگران است که ممکن است دیگر روزهای خوشی برایش وجود نداشته باشد. این ابراز احساسات نشان‌دهنده نگرانی از بی‌توجهی روزگار و از دست دادن فرصت‌هاست.
دادم به امید روزگاری بر بادنابوده ز روزگار خود روزی شاد
هوش مصنوعی: امید به روزگار بهتری را به باد دادم و روزهای شاد زندگیام را در اثر سختیهای روزگار از دست دادم.
زان می‌ترسم که روزگارم نبودچونان که ز روزگار بستانم داد
هوش مصنوعی: من از این می‌ترسم که روزگارم به گونهای نباشد که بتوانم از آنچه نیاز دارم، بهرهمند شوم.