رباعی شمارهٔ ۱۶۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف لحظه‌ای خاص می‌پردازد که روز علم و دانایی به آن رسیده است. شاعر از حسادت و زیبایی شب بیان می‌کند و همچنین به تقدیر و سرنوشت اشاره دارد که ثباتی در آن حس می‌شود. در نهایت به عطا و بخشش روز اشاره می‌کند که به نوعی همگان را در بر می‌گیرد.
چون روز علم زد به حسامت ماندچون یک شبه ماه شد به جامت ماند
هوش مصنوعی: وقتی روز علم و آگاهی فرا میرسد، احساس حسادت شما همچون یک شبهماه در جام بطلان و بیپایی باقی میماند.
تقدیر به عزم تیزکامت ماندروزی به عطا دادن عامت ماند
هوش مصنوعی: سرنوشت به اراده قوی و محکم تو وابسته است و روزی خواهد رسید که generosity و بخشش تو به همگان خواهد رسید.