رباعی شمارهٔ ۱۹۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از غم و اندوهی که در شبها به خاطر محبوبش دارد سخن میگوید و اینکه باید بر درد و محنت خود تاب آورد. او روز بعد تلاش میکند تا غم را فراموش کند، ولی با وجود تمام تلخیها، سعی دارد همچنان خوشحال باشد.
شبها ز غمت ستم کشم باید بودوز محنت تو بر آتشم باید بود
هوش مصنوعی: در شبها به خاطر غم تو باید رنج ببرم و از درد تو باید بسوزم.
پس روز دگر تا پی غم کور کنمبا این همه ناخوشی خوشم باید بود
هوش مصنوعی: بنابراین روز دیگر باید به دنبال غم خود بروم و با وجود تمام این ناخوشیها، ناخوشایند بودن اوضاع را باید تحمل کنم و خوشحال باشم.