رباعی شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از حسرت و غم ناشی از فراق یاسمن (گل یاس) سخن می‌گوید. او به تصویر ابرهایی اشاره می‌کند که به خاطر این جدایی اشک می‌ریزند. همچنین، گل (به عنوان نماد زیبایی و عشق) می‌گوید که می‌خواهد پای خود را بشکند تا به یاد یک هفته شادی و خنده‌اش، دوباره به یاد بیاورد و اشک بریزد. این ابیات نشان‌دهنده‌ی احساس نومیدی و اندوه ناشی از فقدان عشق و زیبایی است.
گفتم ز فراق یاسمن می‌گریداین ابر که زار بر چمن می‌گرید
هوش مصنوعی: گفتم که این ابر به خاطر دوری گل یاسمن اشک میریزد و به همین دلیل بر روی چمن هم به شدت گریه می‌کند.
گل گفت به پای خویشتن برشکنمبر خندهٔ یک هفتهٔ من می‌گرید
هوش مصنوعی: گل گفت که به خاطر خودم، پای خود را بشکنم، اما برای خندهام یک هفته است که میگریم.