رباعی شمارهٔ ۲۲۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر افسوس و ناامیدی شاعر نسبت به زندگی و آرزوهایش است. او از این که زمان و عمرش به پایان رسیده و نتوانسته به خواسته‌هایش برسد، ناراحت است. همچنین از این که به قناعت روی نیاورده و به مراد و آرزوهایش دست نیافته، احساس درد و غم می‌کند.
شد عمر و زمانه را جوادی نرسیدوز نامهٔ آرزو سوادی نرسید
هوش مصنوعی: عمر و زمان گذشت، اما به خواستهها و آرزوهای من دست نیافتم و هیچ نتیجهای از تلاشهایم به دست نیاوردم.
دستی که به دامن قناعت نزدیمدردا که به دامن مرادی نرسید
هوش مصنوعی: دستهایی که به سمت قناعت و خودبسندگی دراز نکردیم، متأسفانه به دست آوردن خواستهای بزرگ و آرزویی والا نیز دست نیافتیم.