رباعی شمارهٔ ۲۴۱
هوش مصنوعی: این شعر به لحاظ احساسی بیانگر ناکامی و رنج ناشی از بی‌وفایی و بی‌توجهی طرف مقابل است. شاعر با تشبیه دست معشوق به زلف‌های بلند و زیبا، از درد جدایی و فاصله عاطفی می‌گوید. او در گذشته احساس نزدیکی و علقه‌ای را تجربه کرده اما اکنون در زمان حال، احساس تنهایی و عدم توجه را بر می‌شمارد.
ای دست تو در جفا چو زلف تو درازوی بی‌سببی گرفته پای از من باز
هوش مصنوعی: ای دست تو در جفا به اندازهی زلف تو طولانی است، و به خاطر بیدلی تو، پای خود را از من پس کشیدهای.
دی دست ز آستین برون کرده به عهدوامروز کشیده پای در دامن ناز
هوش مصنوعی: دیروز که دست از مسئولیتها برداشته بودم، امروز پا در دامن زیبایی و ناز کشیدهام.