رباعی شمارهٔ ۲۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع اشاره دارد که اگر انسان به بندگی و عبودیت خدای خود نپردازد، از نعمت‌ها و لذات دنیا (مانند ملک و دولت) نیز بهره‌مند نخواهد شد. شاعر از مخاطب می‌خواهد که به عنوان یک انسان بیدار و هوشیار، به دنیای معنوی و خوشبختی‌های حقیقی بپردازد و از زندگی مادی و دنیوی، که ممکن است موقتی و فانی باشد، فاصله بگیرد. در نهایت، او به خویشتن‌داری و جستجوی معنای عمیق‌تری از زندگی دعوت می‌کند.
چون بندگی شهت نمی‌آید خوشبا ملک چو آب و دولت چون آتش
هوش مصنوعی: وقتی که اطاعت از پادشاه به دل نمینشیند، مانند این است که ملک و زندگی به خوشی آب نیستند و مانند آتش پرهیجانند.
برخیز و بسیج آن جهان کن خوش خوشاینجا علف گلخن دوزخ بمکش
هوش مصنوعی: برخیز و تلاش کن که دنیای بهتری بسازی، چرا که اینجا فقط علف و زبالهای از عذاب و سختی وجود دارد.