رباعی شمارهٔ ۲۶۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از محبت و زیبایی معشوق صحبت میکند. او میگوید که از خاک او فرش خود را ساخته و به باد خوشیهایش داده است. از معشوق میخواهد که چهره زیبا و دلنشینش را به او نشان دهد تا شاعر از آتش عشقاش، آب نرود و عاشقانهها را از دست ندهد.
از خاک درت ساختهام مفرش خویشبر خیره به باد داده عیش خوش خویش
هوش مصنوعی: من فرش خود را از خاک در تو ساختهام و برای خوشیهای خود، در برابر باد قرار دادهام.
بنمای به من تو آن رخ مهوش خویشهان تا نبرم آب تو از آتش خویش
هوش مصنوعی: به من نشان بده آن چهره زیبا و دلربایت را، تا بتوانم آتش درونم را با آب وجودت خاموش کنم.