رباعی شمارهٔ ۲۶۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حس شرم و ناامیدی خود صحبت می‌کند. او از حالت بی‌سنگینی و دلتنگی‌اش ناراحت است و از خداوند می‌خواهد که شرم او را به خاطر بی‌شرمی‌اش رفع کند تا از ننگی که احساس می‌کند رهایی یابد. خلاصه این است که شاعر به دنبال راهی برای رهایی از احساس ننگ و ناامیدی‌اش است.
با خاک برابرم ز بی‌سنگی خویشوز دل خجل از دوام دلتنگی خویش
هوش مصنوعی: من با خاک برابر هستم، چون از نداشتن استحکام و محکم بودن درونی خود ناراحتم و از دلگرفتگی ناشی از عدم دوام و ماندگاری احساسم ناراحتم.
یارب بدهم شرم ز بی‌شرمی خویشتا باز رهم ز ننگ بی‌ننگی خویش
هوش مصنوعی: خدایا، از ناپاکیهایی که در دل دارم شرمندهام، امید دارم که مرا از عذابی که ناتوانی در انجام کارهای درست به وجود آورده، رهایی ببخشی.