رباعی شمارهٔ ۲۶۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که انسان نباید بیش از آنچه که دارد، از دنیا بخواهد و در پی شکایات و داستان‌های خود بگردد. او به این نکته اشاره می‌کند که بهتر است به جای نگرانی و تلاش بی‌وقفه برای تأمین نیازها و شکم، آرامش بگیرد و از نعمت‌های زندگی بهره‌مند شود.
داری ز جهان زیاده از حصهٔ خویشدر باقی کن شکایت و قصهٔ خویش
هوش مصنوعی: تو از آنچه در دنیا داری و شاید برایت کافی نیست، گله میکنی و داستان زندگیات را بازگو میکنی.
تا کی ز پی شکم به درها گردیبنشین و بخور طعام ذاغصهٔ خویش
هوش مصنوعی: چقدر میخواهی فقط به دنبال پر کردن شکمت باشی و در درها بنشینی و غذا بخوری، بدون اینکه به درد و رنج خود توجهی داشته باشی؟