رباعی شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و ارزش گل اشاره می‌کند و از فرد می‌خواهد که خود را در سایه آن گل قرار ندهد. گل به خودی خود زیبایی و اصالت دارد و اگر کسی به آن نگاه کند، همه زینت‌ها و زیبایی‌های خود را در پای او نثار خواهد کرد. به عبارتی، شاعر به اهمیت خودآگاهی و حفظ مقام فردی تاکید دارد و می‌گوید که باید به ارزش‌های درون خود توجه کنیم.
گل روز دو عرض می‌دهد مایهٔ خویشزنهار میفکن تو بر آن سایهٔ خویش
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر می‌گوید: گل در روز زیبایی و جلوه خود را به نمایش میگذارد، اما تو مواظب باش که آن را نادیده نگیری و به آن آسیب نرسانی. تأکید بر این است که زیبایی و جلوهنمایی را با دقت و احترام نگاه داشته شود.
او خود چو ببیند پس از آن پایهٔ خویشدر پای تو ریزد همه پیرایهٔ خویش
هوش مصنوعی: وقتی او ببیند که مقام و ارزش خود را در مقابل تو نادیده گرفته، همه زینت‌ها و آراستگیهایش را کنار میگذارد.