رباعی شمارهٔ ۲۶۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از رهایی خود از وابستگی‌های دنیوی سخن می‌گوید. او با شستن دستانش از غل و زنجیرهای دنیای مادی، سعی در پاک نگه‌داشتن خودش دارد. در این حالت، او امید به بقا و ترس از هلاکت را در خود یکی می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که با رفتن از جهان، دیگر از مرگ نمی‌ترسد.
تا دست طمع بشستم از عالم خاکاز گرد زمانه دامنی دارم پاک
هوش مصنوعی: وقتی که از خواستههایم دست کشیدم و خودم را از دنیای مادی دور کردم، از گرد و غبار زمان، دامن پاک و بیآلایشی دارم.
امید بقا یکی شد و بیم هلاکچون من ز جهان برفتم از مرگ چه باک
هوش مصنوعی: امید زنده ماندن و ترس از نابودی در وجودم یکی شدهاند، چون وقتی از این دنیا بروم، از مرگ چه واهمهای دارم؟