رباعی شمارهٔ ۲۸۲
هوش مصنوعی: در این اشعار، بهار با زیبایی‌هایش (حشم بهار) به دور گل نشسته است، اما ناگهان ابر می‌آید و گل را تحت تأثیر خود قرار می‌دهد. با وجود این تغییرات، روح گل در آن وضعیت از بین می‌رود. شاعر به محبوبش اشاره می‌کند که اگر به باغ بیاید، زیبایی گل‌ها به او می‌افزاید.
صف زد حشم بهار پیرامن گلابر آمد و پر کرد ز در دامن گل
هوش مصنوعی: در فصل بهار، جمعی از نثارکنندگان و خدمتگزاران دور تا دور گل‌ها ایستادهاند و درختان بهاری با شکوفهها و ابرها در حال باریدن، دامن گل‌ها را پر از زیبایی میکنند.
با این همه جان نماند اندر تن گلگر تو به چمن درآیی ای خرمن گل
هوش مصنوعی: اگر تو به باغ بیایی و گل‌ها را ببینی، دیگر از عشق و زیبایی هیچ چیزی در دل نخواهد ماند.