رباعی شمارهٔ ۲۸۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت یار خود اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که از لباس دلربا و رنگارنگ خود دست بردارد. او همچنین می‌گوید که زیبایی یا محبوبیتی که از این لباس ایجاد می‌شود، به درد نمی‌خورد و نمی‌تواند او را از احساس خجالت و پشیمانی رها کند. در واقع، شاعر به عمق احساسات و واقعیت‌های عاطفی اشاره دارد و نشان می‌دهد که زیبایی ظاهری نمی‌تواند جایگزین ارزش‌های واقعی باشد.
تاب رخ یار من نداری ای گلجامه چه دری رنگ چه آری ای گل
هوش مصنوعی: ای گل، تو نمیتوانی به زیبایی چهره یار من باشید، پس چرا خود را با چه رنگ و لباسی میآرایی؟
سودت نکند تا که به خواری ای گلاز بار خجل فرو نیاری ای گل
هوش مصنوعی: تو را نمیسازند تا زمانی که به ذلت نیفتی، ای گل، اگر از بار خجالت فرود نیایی، ای گل.