رباعی شمارهٔ ۲۸۴
هوش مصنوعی: این شعر به عدم قطعیت و نادانی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که نمی‌داند وجود چیست یا نیست، و نه اینکه چیزی جدید است یا قدیمی. با این حال، او احساس می‌کند که در عالم مطرب و رفیقش غرق در شادی و مستی است، اما هشیاری‌اش کم است. به طور کلی، این شعر به تجربه‌ی زندگی و جستجوی حقیقت می‌پردازد.
آنم که ندانم نه وجود و نه عدمدانم که ندانم نه حدوث و نه قدم
هوش مصنوعی: من کسی هستم که نه وجود و نه عدم را نمیدانم. به این آگاهی رسیدهام که نه پیدایش را میشناسم و نه ازل را.
می‌دانم و مطرب و حریفی همدممستی و طرب فزون و هشیاری کم
هوش مصنوعی: می‌دانم که در کنار من، نوازنده و رفیقانی هستند که در شادی و شوق زندگی میکنند و حالتی آرام و بدون نگرانی دارند.