رباعی شمارهٔ ۲۸۹
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به احساس ناچاری از رفتن و دوری از محبوب خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که با وجود نزدیک بودن به محبوب، دیگر جای ماندن نیست و رفتن برای او اجتناب‌ناپذیر شده است. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که نه رفتن انتخاب اوست و نه ماندن به دلخواهش.
رفتم چو نبود بیش از این جای مقامهرچند به نزدیک تو بودم آرام
هوش مصنوعی: وقتی دیگر برای من جایی در این مکان نبود، هرچند که به تو نزدیک بودم، مجبور شدم بروم.
کس را به جهان مباد ای سیم‌اندامرفتن نه به اختیار و بودن نه به کام
هوش مصنوعی: هیچکس را در این دنیا دلخوشی نباشد؛ ای زیباچهره، رفتن به اختیار نیست و نه بودن و نه خوشی به دلخواه خود است.