رباعی شمارهٔ ۲۹۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حسی عمیق از ناامیدی و غم صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که بخت و شانس او فقط غم و اندوه به او داده است و هرگز نتوانسته است دوستی واقعی در این جهان پیدا کند. همچنین، او اشاره می‌کند که شادی به نظر می‌رسد در دنیای بیرون وجود دارد، اما هرچقدر که تلاش می‌کند، به سختی می‌تواند آن را پیدا کند.
بختی نه کزو نصیب جز غم یابمروزی نه که در جهان دو همدم یابم
هوش مصنوعی: به هیچ عنوان شایسته نیست که روزی را سپری کنم که جز غم و اندوه چیزی نصیبم نشود، و در این دنیا دوستی و همدمی پیدا نکنم.
شادی مگر از جهان برونست از آنکهرچند که بیش جویمش کم یابم
هوش مصنوعی: شادی را نمیتوان در این دنیا پیدا کرد، زیرا هر چه بیشتر به دنبالش بروم، کمتر به دست میآورم.