رباعی شمارهٔ ۳۰۱
هوش مصنوعی: در این بیت شعر، شاعر از دل خود می‌خواهد که چرا به آسمان توجه نمی‌کند و در عوض، به احساسات سرد و گرمی که گریه برمی‌انگیزد، می‌پردازد. او می‌گوید که دلبر چه کسی می‌تواند به ناله‌ها و دردهای او بی‌توجه باشد، از آن رو که کسی که هزاران چشم دارد، بی‌شرم است و نمی‌تواند از عشق و ناله‌های او دل نرم کند.
ای دل ز فلک چرا نیوشی آزرمهم بادم سرد ساز و با گریهٔ گرم
هوش مصنوعی: ای دل، چرا از آسمان ملاحظهای نمیکنی؟ شرم و حیا را از خود دور کن و با احساسات سرد و غمانگیز خود، به گریهای دلانگیز بپرداز.
دلبر ز تو وز ناله کجا گردد نرمآن را که هزار دیده باشد بی‌شرم
هوش مصنوعی: دلمشغولی و ناله‌های عاشقانه بر دلبر تأثیری نخواهد داشت، چرا که کسی که هزاران چشم دارد، بیپروا است و تحت تأثیر قرار نمیگیرد.