رباعی شمارهٔ ۳۰۰
هوش مصنوعی: شاعر به خاطر اینکه نمیتواند به چهره محبوبش نگاه کند، در کنار کوی او میگذرد. او در دل آرزوی دیدن محبوب را دارد و غم و غصهاش را در دامان خود میکشد.
چون روی ندارم که به رویت نگرمباری به سر کوی تو بر میگذرم
هوش مصنوعی: وقتی که نمیتوانم به صورت تو نگاه کنم، تنها از کنار محلهات عبور میکنم.
در دیده کشم ز آرزوی رخ توگردی که زکوی تو به دامن سپرم
هوش مصنوعی: من در آرزوی چهرهات، دایرهای از آن را در چشمم میکشم و برای تو، گرد و غبار محبوبیتت را به دامنم میریزم.