رباعی شمارهٔ ۳۰۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم خود سخن میگوید و از چشمهایش که پر از اشک است و از مشکلات و سختیهایی که تجربه کرده، صحبت میکند. او ابراز میکند که از ثروت و خوشبختی تهی است و تنها زخمها و دردها را در زندگیاش دارد.
از غم صدف دو دیده پر در دارموز حادثه پوستین به گازر دارم
هوش مصنوعی: از اندوه، چشمانم مانند صدف پر از اشک است و از اتفاقات تلخ، در دل خود مانند پوستینی با تلخی و درد، احساس میکنم.
دردا که تهی دامنم از زر درستوز دست شکسته آستین پر دارم
هوش مصنوعی: خدایا، چه غمانگیز است که دامنم از ثروت خالی است و از طرفی آستینم پر از چیزهایی است که به درد نمیخورند.