رباعی شمارهٔ ۳۲۰
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به یاد روزهای وصال معشوق خود در شبها فکر میکند و فریادهایی از دل میزند. او نگران است که شب اجل (مرگ) اجازه ندهد دوباره به آن روزهای شاد بازگردد و دلش را شاد کند.
شبها چو ز روز وصل او یاد کنمتا روز هزار گونه فریاد کنم
هوش مصنوعی: شبها وقتی به یاد روز وصال او میافتم، تا صبح هزاران فریاد در دل احساس میکنم.
ترسم که شب اجل امانم ندهدتا باز به روز وصل دل شاد کنم
هوش مصنوعی: میترسم که شب مرگ به من اجازه ندهد تا دوباره در روز به وصال محبوب برسم و دل خود را شاد کنم.