رباعی شمارهٔ ۳۱۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از دل خود میگوید که از غمهای جهان درمانی ندارد و اشکهای خونینش را به دیده میریزد. با اینکه میداند در نهایت عشق و دلباختگی به جانش آسیب میزند، اما هنوز خود را نمیتواند در برابر آن کنترل کند.
ای دل چو به غمهای جهان درمانماز دیده سرشکهای خونین رانم
هوش مصنوعی: ای دل، زمانی که از دردهای دنیا آسوده شوم، اشکهای خونینم را از چشمانم بیرون میرانم.
خود را چه دهم عشوه یقین میدانمکاندر سر دل شود به آخر جانم
هوش مصنوعی: من چه کاری میتوانم بکنم وقتی که میدانم در درون قلبم، عشق به نهایت جانم خواهد رسید.