رباعی شمارهٔ ۳۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان میکند که در هنگام جنگ هیچ رحم و مروتی ندارد و در هنگام عفو هیچ نگرانی و مماشاتی نمیکند. او خود را سایه خداوند میداند و میگوید که اگر قدرت و رحمت خود را بهطور روشن نشان ندهد، کار نیکی نخواهد کرد.
چون حرب کنم هیچ محابا نکنمچون عفو کنم هیچ مدارا نکنم
هوش مصنوعی: وقتی که با دشمنی میجنگم، هیچ ترسی ندارم و وقتی هم که عفو میکنم، هیچ نرمشی نشان نمیدهم.
من سایهٔ یزدانم و نیکو نبودگر قدرت و رحمت آشکارا نکنم
هوش مصنوعی: من در زیر سایهٔ خداوند هستم و این نیکو نیست که قدرت و رحمت او را بهطور آشکار نشان ندهم.