رباعی شمارهٔ ۳۲۶
هوش مصنوعی: غزل بیانگر احساسی عمیق از عشق و yearning است. شاعر می‌گوید که نمی‌تواند چهره محبوبش را در خواب ببیند و از زیبایی‌اش به اندازه‌ایی شرمنده است که نمی‌تواند به او نگاه کند. او اشک می‌ریزد تا شاید در آب چهره محبوبش را ببیند. احساس عجز و longing در این اشعار به خوبی نمایان است.
آن دیده ندارم که به خوابت بینمیا آن رخ همچو آفتابت بینم
هوش مصنوعی: چشمی ندارم که در خواب تو را ببینم، یا آن چهرهات را چون آفتاب مشاهده کنم.
از شرم رخ تو در تو نتوان نگریستمی‌ریزم اشک تا در آبت بینم
هوش مصنوعی: از خجالت زیبایی تو نمیتوانم به چهرهات نگاه کنم و اشک میریزم تا بتوانم در آبی که در آن هستی، تو را ببینم.