رباعی شمارهٔ ۳۲۵
هوش مصنوعی: شاعر از درد جدایی و دوری معشوق صحبت می‌کند و می‌گوید اگر عمرش را در آتش این جدایی سپری کند، باز هم به یاد معشوق در دلش جایی ندارد. او همچنین از زیبایی معشوق یاد می‌کند و می‌گوید که از نسیم زلفش بویی می‌گیرد و در آب، تصویر روی او را مشاهده می‌کند.
بر آتش هجر عمری ار بنشینمبر خاک در تو هم به دل نگزینم
هوش مصنوعی: اگر عمری را بر آتش دوری تو بگذرانم، اما بر خاک درگاه تو هم دلم را انتخاب نمیکنم.
از باد همه نسیم زلفت بویمدر آب همه خیال رویت بینم
هوش مصنوعی: از نسیم وزیدن موهای تو را حس میکنم و در آب، همیشه تصویر چهرهات را میبینم.