رباعی شمارهٔ ۳۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل میخواهد که عمر خود را بیخبرانه سپری نکند و نسبت به روزگار محتاط باشد. او هشدار میدهد که اگر انسان به خود اعتماد کند، همان سرنوشتی که دیگران را دچار کرده، نصیب او نیز خواهد شد.
ای دل مگذار عمر چون بیخبرانایمن منشین ز روزگار گذران
هوش مصنوعی: ای دل، نگذار عمر تو مانند بیخبران بگذرد و در این دنیای ناپایدار و گذرا احساس اطمینان نداشته باش.
تو طاق نهای با تو همان خواهد کردایام که کرد و میکند با دگران
هوش مصنوعی: تو از جنس معماران نیستی تا به تو احترام بگذارند، لذا زمان با تو همان طور رفتار خواهد کرد که با دیگران رفتار میکند.