رباعی شمارهٔ ۳۳۹
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به توصیف باغی می‌پردازد که در فصل بهار زیبایی‌اش را نشان می‌دهد، در حالی که حس غم و اندوهی که به خاطر معشوق دارد، او را می‌آزارند. یارانش در حال لذت‌بردن و تعریف از زیبایی‌ها هستند، ولی او غرق در اندوه معشوقش نشسته و احساس ناراحتی می‌کند.
باغیست چو نوبهار از رنگ خزانعیشی که به عمرها توان گفت از آن
هوش مصنوعی: باغی مانند بهار تازه است و از رنگهای پاییزی، لذتی دارد که میتوان گفت در تمام عمرها ارزش تجربه کردن دارد.
یاران همه انگشت زنان گرد رزانمن در غم تو نشسته انگشت‌گزان
هوش مصنوعی: رفقا و دوستان من که همه در حال ابراز تأسف و دلگیری هستند، در شهر رزان به خاطر غم و اندوه تو نشستهاند و در عجب و حیرت به یکدیگر نگاه میکنند.