رباعی شمارهٔ ۳۴۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به ناپایداری و زودگذری زندگی و جهان اشاره می‌کند. او می‌گوید که چون دلیلی برای امیدواری به دنیا نمی‌بیند و اسباب و وسایل آن نامطمئن است، تصمیم می‌گیرد که از آن دوری کند و به سرنوشت آن بی‌اعتنا باشد. در نهایت، او خاک جهان را بر سر می‌ریزد و به ناپایداری و عدم اهمیت آن اشاره می‌کند.
چون روی حیل نبود پایاب جهانیکباره ورق بشستم از تاب جهان
هوش مصنوعی: وقتی که نیرنگی برای به دست آوردن موجودیتها وجود نداشت، ناگهان همه چیز را رها کردم و از دنیا دل کندم.
گفتم چو مقیم نیست اسباب جهانخاکش بر سر که خوش خورد آب جهان
هوش مصنوعی: گفتم وقتی که وسایل زندگی در این دنیا دائمی نیست، پس چرا به چیزهای مادی اهمیت بدهیم، بهتر است آرامش و لذت را در زندگی بیابیم.