رباعی شمارهٔ ۳۴۳
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند که زلف‌هایش مانند ریسمان‌های نازکی او را به خود می‌کشد. او بیان می‌کند که هر کسی در شهر دل و جانش را به او داده و قبل از اینکه نتواند خود را کنترل کند، بهتر است که اندکی زیر کلاهش اعتراف به عشقش را پنهان کند.
زلفت به رسنهاش برآورد کشانهر جان و دلی که داشت در شهر نشان
هوش مصنوعی: زلفهای تو مانند ریسمانهایی است که هر جان و دلی را به خود جذب می‌کند و در شهر، نشانه و علامتی از آن به جا میگذارد.
زان پیش که دستار نگه نتوان داشتورز دو سه در زیر کلاهش بنشان
هوش مصنوعی: قبل از این که نتوانی نگهدار مناسبی داشته باشی، بهتر است دو یا سه چیز زیر کلاهش بگذاری.