رباعی شمارهٔ ۳۴۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به دل خود می‌گوید که اگر سرنوشت و بخت، حال و آینده‌اش را تغییر نمی‌دهند، او نمی‌تواند تنها با خروش و تلاش، بختش را به دست آورد. او از وضعیت خود ناامید است و نمی‌داند چه کاری باید انجام دهد، جز اینکه به سختی و تحمل رنج ادامه دهد.
ای دل چو نمی‌نهد سپهرت گردننتوان به خروش و زور بخت آوردن
هوش مصنوعی: ای دل، اگر آسمان بر سرت سنگینی میکند، نمیتوانی با زور و اعتراض بختت را تغییر دهی.
بر من چه بود جز که به کف خون خوردندیگر چه کنم دلا چه دانم کردن
هوش مصنوعی: من در وضعیت سختی هستم و تنها چیزی که میدانم این است که باید با درد و رنج کنار بیایم. نمیدانم چه کار دیگری باید انجام دهم، دل من چه راهی دارد.