رباعی شمارهٔ ۳۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی از لذت بردن از زندگی و دنیا دعوت می‌کند. شاعر از شنونده می‌خواهد که از هر هنری که دارد بهره ببرد و زندگی را با شادابی و خوش‌گذرانی سپری کند. او تأکید می‌کند که در این مسیر باید یاد او را نیز گرامی داشته و از خوشی‌های زندگی غافل نشود.
زرق است جهان تو زرق کن از هر فنکه می‌خور و که می‌کن و لوتی می‌زن
هوش مصنوعی: جهان پر از فریب و نیرنگ است، از هر فن و ظرافتی که میتوانی بهره ببر. از زندگی لذت ببر و شاد باش.
خوش خور تو جهان و یاد می‌آر از منتا روزی چند جمله را سر کن زن
هوش مصنوعی: زندگی را با شادی بگذران و از من به خوبی یاد کن، تا زمانی که بتوانی به این کلمات فکر کنی و آنها را به خاطر بسپارید.