رباعی شمارهٔ ۳۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش بوطالب نعمت و بزرگداشت او به عنوان منبع خیر و برکت در دنیا و دین می‌پردازد. شاعر از او می‌خواهد که با نگاهی درون‌نگر به خود بیاندیشد و زیبایی‌های جهان را مشاهده کند که ناشی از همت و generosity اوست. او همچنین به صفات بلند و حلم انسانی در آسمان و زمین اشاره می‌کند.
بوطالب نعمت ای همه دولت و دیندر خود نگر و جمله جهان نیک ببین
هوش مصنوعی: ای بوطالب، تو منبع نعمتها هستی، تمام ثروت و دین را در خودت ببین و به زیبایی‌های جهان نگاهی کن.
کز همت و جود آفتابی و سحابوز رفعت و حلم آسمانی و زمین
هوش مصنوعی: تو به خاطر بلندهمتی و generosity همچون آفتاب و ابر هستی و به دلیل بلندی و بردباریات به آسمان و زمین شبیه هستی.