رباعی شمارهٔ ۳۵۶
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر ابراز میکند که اکنون چشمش به دیدار محبوبش معطوف است و همه چیز در جهان را فانی و مجازی میبیند. او تنها زیبایی و جمال محبوب را ضروری و حقیقی میداند.
چشمم ز همه جهان فرازست اکنونوین دیده به دیدار تو بازست اکنون
هوش مصنوعی: چشم من اکنون از همه چیز بالاتر رفته و فقط به دیدار تو معطوف شده است.
گفتار همه جهان مجازست اکنونما را به جمال تو نیازست اکنون
هوش مصنوعی: تمام صحبتهای دنیا تنها ظاهری است، اما اکنون به زیبایی تو شدیداً نیاز داریم.