رباعی شمارهٔ ۳۶۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساس جدایی و دلتنگی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که در غیاب معشوق، از عشق و اشک‌هایی که به خاطر او می‌ریزد، بی‌نهایت رنج می‌برد. شاعر به یاد صحنه‌هایی از محبت و گرما می‌افتد و می‌پرسد که در روزهای جدایی، آن لحظات شیرین کجا رفته‌اند.
گفتی چه شود کار فراقت یک‌سوچون اشک چو شمع گرم باشم بی‌تو
هوش مصنوعی: گفتی چه میشود وقتی که تو از من دور باشی؟ مانند شمعی که با گرما ذوب میشود، من هم وقتی تو نیستی، با اشکهایم داغ و دلسوخته میشوم.
آن روز ز روبهای اشکت به کجاوان گرم سریهای چو اشکت پس کو
هوش مصنوعی: آن روز که اشکهای تو به کجا رفتند، و آن گرما و شور و حالاتی که مانند اشک تو بودند، کجا ناپدید شدند؟