رباعی شمارهٔ ۳۷۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس عمیق درد و رنج خود صحبت می‌کند. او از معشوقش می‌خواهد که در زمان‌های سخت و دشوار او را ترک نکند، زیرا عاشق شده و سرنوشتش به این عشق وابسته است. او به یادآوری می‌آورد که جانش را به عنوان امانتی از عشق گرفته و نمی‌تواند بدون دیدن معشوقش تحمل کند.
بر من در محنت و بلا باز مخواهدرد من دل دادهٔ جان باز مخواه
هوش مصنوعی: در زمان سختی و مشکلات از من تقاضای درد نکن، زیرا دل من به جانم وابسته است و دیگر نمی‌تواند تحمل کند.
جانی که به عاریت دو دم یافته‌امچندانک دمی بینمت آن باز مخواه
هوش مصنوعی: من جانم را که به طور موقت به دست آوردهام، تا وقتی تو را میبینم، هر لحظهای که از این زندگی میگذرد، ارزش ویژهای دارد. اگر روزی نتوانم تو را ببینم، دیگر به آن زندگی احتیاجی ندارم.