رباعی شمارهٔ ۳۸۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از دغدغه‌ها و فتنه‌های زندگی شکایت می‌کند و می‌گوید که ای روزگار، مرا در تاریکی خود غرق نکن. او همچنین به زیبایی‌های محبت‌آمیز اشاره می‌کند و می‌گوید زلفی که جان‌های زیادی از آن در خطر است، باید از نگاه و گوش دیگران دور نگه‌داشته شود. به طور کلی، شاعر به مراقبت از عشق و احساسات خود در برابر مشکلات و فتنه‌های زندگی تأکید می‌کند.
ای فتنهٔ روزگار شب‌پوش منهو ابدالان را غاشیه بر دوش منه
هوش مصنوعی: این بیت به نوعی به بلایای زمانه اشاره دارد و بیانگر این است که ای فتنه‌های روزگار، تو مرا در تاریکی و غم فرو نبر و نگذار که افراد نیک و نیکوکار بر دوش من بار سنگینی از مشکلات و دردها بگذارند. به بیان دیگر، گویا شاعر از فتنه‌های زمانه شکایت دارد و از آن میخواهد که او را به عذاب نرساند و در مشکلات غرق نکند.
زلفی که هزار جان ازو در خطرستاز چشم بدان بترس و برگوش منه
هوش مصنوعی: زلفی که جان‌های زیادی به خاطر آن در خطر است، از دیدن آن بترس و به آن نزدیک نشو.