رباعی شمارهٔ ۴۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود میگوید که او را از زاویهای متفاوت میبیند و با وجود این، دلش شاد است وقتی که به او نگاه میکند. او احساس میکند که هر روز کارش با معشوق سختتر میشود و در این بین، معشوق در او نگاه نمیکند و به او توجهی ندارد.
در بنده به دیدهٔ دگر مینگریبا این همه خوش دلم چو درمینگری
هوش مصنوعی: اگر به من به چشم دیگری نگاه میکنی، با این حال قلبم شاد است وقتی که به عمق وجودم نگاه میکنی.
هر روز سپس ترست کارم با تودر من نه به چشم پیشتر مینگری
هوش مصنوعی: هر روز که میگذرد، ارتباط من با تو برایم دشوارتر میشود و دیگر نمیتوانم مانند گذشته به راحتی به تو نگاه کنم.