رباعی شمارهٔ ۴۳۸
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر حالتی از غم و اندوه هستند. شاعر به دل خود می‌گوید که شب نیست و نباید از غم‌ها به خون گریه کند. او در ادامه تأکید می‌کند که اگر امیدی به بهبود وضعیت وجود ندارد، دل چرا باید خود را به زحمت بیندازد و بر کار خود، که بی‌نتیجه است، تمرکز کند؟ در واقع، این متن به ناامیدی و رنجی که از غم ناشی می‌شود، اشاره دارد.
شب نیست دلا که از غمش خون نشویوز دیده به جای اشک بیرون نشوی
هوش مصنوعی: در این شب تار، دل من نباید به خاطر غمهایم اشک بریزد و باید از عمق وجودم بر مشکلها غلبه کنم.
چون نیست امید آنکه بر گردد کارای دل پس کار خویشتن چون نشوی
هوش مصنوعی: از آنجایی که امیدی نیست که اوضاع به حالت قبل برگردد، ای دل، پس باید به فکر خودت باشی و کارهای خود را سامان بدهی.